Tagarchief: kralingse plas

Dromen van pikhaken

Een wesp likt aan m’n tonic, een soortgenootje komt er nieuwsgierig op af. Ik had net een rustig plekje in de zon gevonden, maar van schrijven komt niets terecht op deze manier. De man tegenover me, die mij wild om me heen ziet slaan, pakt het flesje en lokt de wespen weg. ‘Weps’, zegt hij, net als de hoofdpersoon in ‘Erik of het klein insectenboek’. De rust keert terug op het dakterras van de Centrale Bibliotheek. Sinds ik afgelopen vrijdag ja heb gezegd tegen de woning aan de singel zit m’n hoofd boordevol verhuis. Wat moet ik regelen, kopen, uitbesteden, wie moet ik advies vragen, bellen, mailen. Als ik ’s ochtends m’n ogen opendoe zie ik verhuisdozen opdoemen en als ik ze weer dichtdoe vliegen nog niet afgevinkte kluslijstjes voorbij. Al wordt dit m’n twaalfde verhuizing, sommige dingen wennen nooit.

Klik op de foto voor groter formaat

Wat het deze keer extra moeilijk maakt is dat ik van een driekamerwoning met berging naar een tweekamerwoning met souterrain ga. Dat laatste leek eerst aardig als opslagruimte, maar inmiddels weet ik dat je er door het vocht niets kunt neerzetten tenzij roestbestendig, van plastic of luchtdicht verpakt. Ook deze verhuizing heb ik uit onverwachte hoek hulp gekregen. Een onbekende blogger bood aan mij te helpen, iets waar ik uiteraard blij mee was. Een dag nadat ik m’n handtekening onder het contract had gezet werd er geklopt op de nieuwe voordeur en stond hij op de stoep. Aardige man, blauwe ogen, voortvarende aanpak, ook fijn om te kunnen overleggen met iemand met verstand van zaken.

Klik op de foto voor groter formaat

Die avond was ik zo moe dat ik Hitch, een film met Will Smith die de eerste keer al niet bijzonder was voor de tweede keer heb gekeken, ogen in sluimerstand. Dan merk je pas goed hoe gesloopt je bent door alle geluidsoverlast de afgelopen jaren en structureel slaaptekort. Oververmoeid aan een verhuizing beginnen is niet bepaald ideaal, hopelijk lukt het de komende tijd om alle beetjes energie aan elkaar te knopen en eind augustus zonder al te veel strubbelingen over te gaan. Ondertussen droom ik van doucheslangen en pikhaken, dat is weer eens wat anders dan van ongerepte stranden waar de zon altijd schijnt.
Marjelle

Far away Ingrid Michaelson

‘Run, baby, run!’

Het beloofde mooie weer laat vandaag op zich wachten, maar op het moment dat ik de deur uitga breekt de zon dan toch door. Ondanks het klamme weer fiets ik in een stevig tempo naar het Langepad aan de rand van het Kralingse bos waar de Run for KiKa wordt gehouden. Doel van deze sponsorloop is geld inzamelen om daarmee kinderkanker nóg beter te behandelen en te genezen. Het is kwart over drie, om half vier begint de KidsRun van 1 km. Voordat ik de kleine lopertjes op de foto ga zetten, eet ik eerst nog snel een tosti-zonder-ham op het vlakbij gelegen Taste-terras.

Met een kop thee in m’n hand en de zon op m’n gezicht kijk ik met respect  naar de laatste vermoeide volwassenen die voorbijdraven en er inmiddels bijna 10 km op hebben zitten. Opeens komt er uit het niets een meisje op skates in volle vaart op me af, het gaat zo snel dat ik niet eens iets roep, alleen maar m’n handen bezwerend voor me uitsteek, gelukkig heeft niemand zich pijn gedaan. Op weg naar de start kom ik nog een bekend gezicht tegen, ik twijfel geen seconde en maak een foto van Joanna met haar Engelse bulldog. Daarna zijn de KiKa-kids aan de beurt, klein en groter door elkaar, enthousiast zijn ze allemaal. Ik glimlach terwijl ik het ene plaatje na het andere schiet.
Marjelle

Sun it rises Fleet Foxes

Bambi

Toen ik vanaf Taste langs het hertenkamp reed zag ik iets pluizigs tussen de spijlen door piepen. Snel zette ik m’n fiets neer en haalde de camera tevoorschijn. Op het moment suprême keek hij me met z’n fluwelen reeënogen aan, ik drukte op de knop… er gebeurde helemaal niets. Ik was vergeten de pas opgeladen batterij terug te stoppen in het apparaat. ‘Fuck’, zei ik niet al te hartgrondig om de hertjes niet voor het hoofd te stoten, ik sprong weer op m’n trouwe Gazelle en reed door naar de Kralingse plas.

Terwijl ik aan kwam rijden zag ik weer iets pluizigs, dit keer op het water. Mama en papa Gans vergezeld van hun donzige kroost gleden majestueus over de schitterende plas. Ik moest meteen aan een tweet van Wiltold Riedel denken.
I see the most amazing things when I do not have my camera with me.’
#Leica #M9 #NipponCameraClinic #photography #NYC #street #observation

Exact dat gevoel had ik nu ook.*
Marjelle

Fallin’ Michael Grimm

*Hertje van vorig jaar

Het loopt op rolletjes in Rotterdam…?

Bestuurscrisis in Rotterdam (16-05-2011)
PvdA zoekt nieuwe wethouder
(17-05-2011)

Jim I Nim Moroccan Spirit

Wanneer heb jij voor het laatst iets voor het eerst gedaan?

In plaats van te zingen ‘onder de douche’ zoals dat door menigeen vroeger in de rubriek van muziekkrant Oor werd gedaan, denk ik opeens aan vuriger taferelen als ik m’n lijf insmeer met Pure Care-doucheolie. De herinnering aan de vuurloop van een aantal jaar geleden komt naar boven. Niet alleen danste ik toen met blote voeten over gloeiende sintels, daarvoor hadden m’n partner en ik al een houten pijl gebroken. De pijlstukjes zijn aan de vooravond van m’n verhuizing naar Rotterdam in de prullenmand beland in het kader van less is more.

Welke andere dingen heb ik de afgelopen paar jaar voor het eerst gedaan, vraag ik me af onder de hete waterstraal. Midden in de nacht gaan dansen in een onbekende omgeving is er zeker een van, met angst en beven liep ik in het donker vanaf station Muiderpoort terwijl m’n toenmalige liefste vriend me moed insprak op m’n mobieltje. Van dansen springen m’n gedachten naar zingen. Vroeger heb ik weliswaar een tijdlang zangles gehad, maar de Afrikaanse zangworkshop in Leiden was nieuw voor me net als het dagje ‘Stembevrijding’ onder de bezielende leiding van Jan Kortie.

Ook met vreemde talen ben ik aan de slag gegaan, nu is taal sowieso een rode draad in m’n leven. Vorig jaar heb ik m’n Frans onder een dikke laag stof vandaan getoverd, vervolgens ben ik met Spaans begonnen. Elke keer als ik de zuidelijke keelklanken hoor, duiken beelden van Andalucía op. Ik versta het inmiddels redelijk, maar veel meer dan ‘hola’, ‘encantado’ en ‘adios’ komt er nog niet uit m’n mond helaas. Ook schrijven is al jaren niet meer uit m’n leven weg te denken, nieuw is wel dat ik bijna een jaar geleden begonnen ben met de serie ‘Beeld van een blogger’ waarbij ik bloggers ontmoet en op zoek ga naar de mens achter de avatar. In de toekomst wordt die reeks wellicht uitgebreid.

In 2009 heb ik het fotograferen ontdekt, door de verwonderde ogen van een kind naar m’n eigen stad kijken, een keer een water- of fietstaxi nemen in plaats van een tram. Met de camera in de hand ging er ook een groene wereld voor me open. Ik dartelde rond in botanische tuinen, doolde door parken en lunchte aan de Kralingse Plas. De Chinese tuin in Blijdorp werd een verlengstuk van m’n balkon eenhoog in Crooswijk, de kinderboerderijdieren een substituut voor een huisdierloos bestaan. Bij de workshop Visagie waren voor het eerst in lange tijd de rollen omgedraaid, nu werd ikzelf door het oog van de camera bekeken. Die foto is overigens zoekgeraakt.

Sinds kort ben ik aan het twitteren, slechts een veertigtal tweets hebben tot nu toe het levenslicht gezien, ondertussen begin ik dit speeltje waar je niets mee ‘hoeft’ wel enigszins te waarderen. Inmiddels volg ik onder anderen Louis Theroux, oorlogsverslaggever Arnold Karskens en Beer-man Witold Riedel.
Er zijn nog wel een paar dingen die ik voor het eerst heb gedaan de afgelopen periode, maar die wil ik of niet kwijt, waren te vervelend of zijn überhaupt het vermelden niet waard. Nu ben ik natuurlijk ook benieuwd naar jullie laatste voor het eerst-ervaringen.
Marjelle

Orca Wintersleep

Heerlijk, helder, …

De bel gaat, ik trek snel de handdoek van m’n hoofd en haast me naar de gang. Voor me staat een man met een ontwapenende glimlach die zich voorstelt als ‘de loodgieter’.  ‘Je bent veel te vroeg, ik kom net uit de douche vandaan’, hijg ik, ‘maar dat geeft niet, ik ben blij dat je er bent!’ Al wekenlang weigert de koudwaterkraan dienst en vul ik m’n glas en gieter inmiddels op de automatische piloot bij in de douche. Hij volgt me naar de keuken, verwisselt in een handomdraai de oude mengkraan voor een nieuwe en zet er ook nog een vers filtertje op. Wanneer hij aanstalten maakt om te vertrekken, zeg ik ‘euh, ik heb nog een vraagje, maar dat heeft niets met loodgieterwerk te maken’.

Verwachtingsvol kijkt hij me aan. Ik vertel hem over de kapotte plafonnière waardoor ik de laatste weken steeds in het donker moet douchen. ‘Heb jij misschien enig idee waar het aan ligt?’ vraag ik en leg uit dat volgens de Woningbouw een monteur pas vergoed wordt als het met de leidingen te  maken heeft. Onmiddellijk pakt hij z’n mobieltje, ik hoor een vrouwenstem aan de andere kant. Hij beëindigt het gesprek en roept ‘het is voor mekaar! Hoe het precies zit snap ik ook niet, maar er komt een elektricien en het kost je niets. Een kleine, kale Joegoslaaf, dat is ‘m, mocht hij vragen hebben dan moet-ie mij maar bellen’. Zie je nou, aardige mannen bestaan wél.
Marjelle

Carry me Nick Cave and the Bad Seeds

Foto gemaakt in ‘De Tuin’
Trust me Janis Joplin

Lenteuitje?

De zon kijkt me stralend aan, het is ‘getthefuckoutofyourhouse’-weer. Ik besluit naar de Kralingse Plas te fietsen, onderweg een paar boerderijdieren en -mensen te fotograferen en dan te zien waar ik uitkom. Joggers, fietsers, honden met en zonder baasje, slenteraars, spelende kinderen, gemoedelijke kippen en een enkele amazone te paard, ze kruisen allemaal mijn pad. Als ik even later de plas zie glinsteren in de late middagzon, denk ik weer ‘wat is Rotterdam toch mooi’. M’n fietstocht eindigt bij de Schone Lei, een aantal diehards zitten buiten, diep weggedoken in hun jas.

De man voor me haalt heel voorzichtig z’n kind, een baby nog, uit de buggy. Meteen komt de droom van vannacht weer terug. Het was zo angstaanjagend realistisch dat ik opgelucht ademhaalde toen vanochtend langzaam tot me doordrong dat de baby uit m’n droom niet echt dood was.

Leuk om hier nog een keer te zijn. Ik warm m’n handen aan het theeglas en geniet van een vloerbroodje met smeersels. De laatste keer was ik er met A., een ex-vriend van lang geleden, toen het nog hartje zomer was. Vandaag is de lente begonnen. Let niet op de nog kale bomen, jassen & dassen, verkleumde vingers, vroeg donker en thermostaat op 20, een kniesoor die dat relevant vindt, vandaag is het even lente in m’n hoofd.
Marjelle

Do the wave now Krach

Hot, hot, hot!

Zondag
M’n afspraak met F. bij de Kralingse Plas
gaat op het laatste nippertje niet door. In huis is het erg benauwd en ik besluit in m’n eentje naar bos en water te fietsen. Het is prachtig zomerweer, helemaal niet drukkend warm zoals voorspeld was. Ik voel me onrustig en mis juist op een dag als vandaag een lief maatje waarbij ik helemaal mezelf kan zijn. Ik denk aan de afspraak met M. vorige week en waar we het toen over gehad hebben. Twee dingen waar ik als een berg tegen opzie en die hoe dan ook moeten gebeuren. In het ene geval kies ik ervoor om me kwetsbaar op te stellen al is het met knikkende knieën, maar ik wil hem recht doen. In het andere geval heb ik geen keus, ik zal een goede specialist moeten vinden voordat dingen misgaan.





Al deze gedachten gaan door me heen
terwijl ik probeer te genieten van de zomer rondom me, felgekleurde rokjes, geurige grasvelden, witte zeiltjes op de plas, uitgelaten honden, spelende kinderen, hele families aan de barbecue, Rotterdam zindert. Het valt me ook op hoe vreedzaam zwart, bruin, blank, bloot en gehoofddoekt door en naast elkaar zitten, die beelden zie je niet op het journaal. Vanavond speelt Oranje tegen Spanje, ik ben waarschijnlijk een van de weinige Nederlanders die de finale niet gaat kijken. Al ontkom je er niet echt aan, als Nederland scoort vliegen bij mij de lampen bijna van het plafond. Het lijkt wel of er dan een soort oerkracht in mensen losbarst die zo sterk is dat er even zelfs geen onderscheid meer is tussen arm of rijk, autochtoon of allochtoon, er bestaat alleen nog maar voor of tegen Oranje.




Inmiddels ben ik bij de Schone Lei beland
en geniet van m’n ijzigkoude cola light, een van de lekkerste drankjes in dit hete weer. De grootste hond op het terras komt natuurlijk uitgerekend bij mij liggen en kijkt me met z’n fluweelbruine ogen nieuwsgierig aan. Enigszins onzeker kijk ik terug naar deze haarbal aan m’n voeten.
Gelukkig is hij oud en heeft het zo te zien net zo warm als ik. Als ik twee thee later wil afrekenen, kan ik m’n fietssleuteltje nergens meer vinden, m’n aantekeningen dwarrelden net ook al over het terras, ik ben er met m’n hoofd echt minder bij de laatste tijd. Wanneer ik terugloop naar m’n fiets doe ik een schietgebedje. Het heeft geholpen kennelijk, want met sleutel en al glimt hij me tegemoet, ook dat soort beelden zie je niet op het journaal.
Marjelle

Mari  Boine op herhaling met Mi Ustit Engeliid Sogalas



 

Zomaar zomer











Red, yellow, and blue Born Ruffians

‘In Rotterdam is alles anders’

Het is plotseling zomer geworden in de Oude Haven, ik trek snel een overtollig laagje uit, doe m’n ogen dicht en leun achterover. Waarschijnlijk is het niet ’t meest briljante idee om koortsig in de zon te gaan zitten, maar ik ben al vanaf zondag binnen en het mooie weer lonkte mij naar buiten. Wie weet doen die zonnepitamientjes juist goed, er is maar één manier om daar achter te komen. Het haventje voor me ligt volgestouwd met boten en bootjes, er is nauwelijks een rimpeling van het wateroppervlak te zien. ‘In Rotterdam is alles anders’, las ik in een blog, dat klopt, al bedoelden we er niet hetzelfde mee. Toerist in eigen stad, dat ga ik deze lentezomer meer doen.



Een ritje met de amfibiebus bijvoorbeeld of meevaren op de Speedo, een hapje eten in een van Rotterdams grootste trekpleisters, de Euromast, met een prachtig uitzicht, wegdromen in het sprookjesbos, met de watertaxi scheuren naar New York, de Kralingse Plas fotograferen, een van de mooiste plekken in mijn stad, waar het gras altijd groener is, de lucht altijd blauwer en de eenden nog harder kwaken. De man naast me kijkt me nieuwsgierig aan. ik wend m’n blik af en denk aan A. waarmee de laatste afspraak een tamelijk bizarre wending nam midden in de nacht. Zoiets verzin je niet, mooi verhaal voor een blog, dat wel. De zon brandt nu bijna even hard als m’n keel, ik worstel me door de droge ciabatta heen. Wat blijft is ík, híer, nú en de hoop dat alles dit jaar beter wordt.
Marjelle

System of a Down