Tagarchief: kou

Als ik kon toveren…

Bijna een maand is het nu doodstil op m’n blog. Geen verhalen, geen overpeinzingen of foto’s. De afgelopen periode is er een van vallen en veel opstaan. De eerste woorden die in me opkomen zijn: pijn, dokters, deken tegen de kou, huizenjacht en oogmigraine. Dat laatste is een nieuw fenomeen dat z’n intrede heeft gedaan. M’n ogen – die ik zo hard nodig heb om de wereld te bezien en m’n freelance werk te doen – zijn overgevoelig geworden voor licht en schitteringen. Met name beeldschermwerken levert veel problemen op. Zo’n migraineaanval gaat gepaard met lichtflitsen, duizeligheid, misselijkheid en soms ook hoofdpijn. De eerste keer dat het beeld van de pc begon te golven en ik bewegende caleidoscopische figuren zag, was dan ook best angstaanjagend. Ik zwabberde door het huis, zocht onderweg af en toe steun tegen een muur en had geen flauw idee wat er aan de hand was. ‘Rustig blijven’, mantra-de ik. Ik heb al zoveel overleefd, dacht ik erachteraan.

Toverstokje

Aan de ene kant wilde ik niets liever dan alles opschrijven. ‘Het moet eruit’. Aan de andere kant verstarde ik bij het idee om erover uit te weiden. De benarde situatie waarin ik al een hele tijd zit, wordt er niet beter op ondanks al mijn inspanningen en wie zit er nou te wachten op verhalen daarover. Mensen willen success stories horen. Ze willen dat hun geloof in de maakbaarheid van de wereld intact blijft en papegaaien elkaar zonder enige kennis van zaken na: ‘Alles komt goed.’ Het is dan ook geen toeval dat termen als ‘toverstokje’ en ‘lucky break’ steeds vaker opduiken in m’n berichten en gesprekken. Ik zit dus in een bizarre spagaat. Uit deze ongezonde leefomgeving wegkomen lukt (nog) niet, omdat ik een weinigverdienende freelancer ben, die slechte woonsituatie heeft weer negatieve effecten op m’n gezondheid, wat weer zijn weerslag heeft op m’n inkomen et cetera. De cirkel is vicieus, je spreekt het bijna uit als vicious. ­čśë Een parttime baan of een ander huis, ├ę├ęn van beide kan al een wereld van verschil maken. Voor mij & mijn gezondheid.
Marjelle

IJskoude warmetruiendag

Warmetruiendag, het klinkt wel gezellig, lekker wegkruipen in zo’n dikke donzige wintertrui. Ook het idee erachter spreekt me aan. ‘Zet de verwarming een paar graden lager, trek een warme trui aan en bespaar 6% energie per graad en dus 6% CO2’. Toch kijk ik er dit jaar met heel andere ogen naar. Sinds ik door omstandigheden in een onge├»soleerd oud huis met enkele ramen ben beland, met alleen in de zit-/werkkamer een soort van bijverwarming, is het voor mij elke dag warmetruiendag. Sterker nog, een warme trui is niet genoeg, tel daar ook een vest bij op, een extra paar sokken en een deken om de kou die van de vloer optrekt tegen te gaan. Op zo’n ijskoude dag als vandaag verwelkomt de thermometer me ’s ochtends breed grijnzend met 10,5 ┬║C als ik rillend van m’n diepvrieszolderkamer naar beneden kom.

Beer in Helsinki
Foto Witold Riedel

De afgelopen maand had ik de thermostaat op 15 ┬░C staan, maar inmiddels weet ik dat dat energie vreet in dit huis, ik zie dan ook de eindafrekening deze maand met angst en beven tegemoet en heb de thermostaat uitgezet.
Vervolgens duurt het uren om de temperatuur van 10,5 ┬░C omhoog te krijgen naar een redelijke 19 ┬░C. Zelfs dan is die deken de rest van de dag onontbeerlijk, al is een echt berenpak misschien nog wel een beter idee denk ik soms in mijn wanhoop. Misschien moet ik mij vermommen als Disney-beer zodat iedereen mij komt knuffelen en warme dekens brengen. Kortom, de slogan ‘kan het een graadje minder?’ is dit jaar totaal niet aan mij besteed. Ik heb een heel andere vraag: mag het een paar graden meer, in een normaal huis met grotemensenverwarming? Dan beloof ik met de hand op m’n hart dat ik in dat nieuwe huis 6 februari een echte warmetruiendag hou en de verwarming een paar graden lager zet.
Marjelle

IJskonijn

Toen – hartje winter


Op zoek naar een leuke locatie besluit ik m’n grenzen te verleggen en winterhard door te trappen ver voorbij Oostplein en Erasmusbrug ondanks m’n pijnlijke schouder en de niet bepaald zachtzinnige aanpak van m’n fysiotherapeut. Het is best fris hier in het Kunsthalcafé, ik verlang naar een zinderend openhaardvuur en warm m’n handen aan het theeglas bij gebrek aan beter. Schrijven lukt nauwelijks, m’n pen komt niet vooruit op het papier, eerst moeten m’n vingers ontkleumen. Foto’s maken ín de sneeuw is niet echt m’n hobby. De eerste die er daarnet aan moest geloven was het konijn voor de Kunsthal dat er nogal kouwelijk bij lag.




Vervolgens gleed ik
via de Rubensbenen naar het beijsde bruggetje, waar ik moest oppassen dat ik niet m’n nek brak terwijl ik het witte landschap fotografeerde. Rotterdam rilt net als ik en ik besef dat ik nog een extra laagje aan had moeten trekken, want op de fiets was het bérekoud. Gelukkig heb ik wel superdikke sokken aan. Zo meteen moet ik dat hele eind weer terugfietsen, bepaald geen aanlokkelijk vooruitzicht. Het liefst zou ik nu onder een dubbeldonzen dekbed wegkruipen in plaats van in de vrieskou door Rotterdam karren met aan het eind als beloning nog even ‘gezellig’ boodschappen doen bij AH.

Glühwein… zou dat lekker zijn?
Marjelle


The snow it melts the soonest Sting
*Niet eerder gepubliceerd blog

Nu – hartje zomer



Patient Patient The Morning Benders