Tagarchief: tilburg

‘Koorddansen’

LeijparkKlik op de foto voor een groter formaat

Wegdromen op de fiets

Heerlijk nazomerweer… ondanks gezondheidsperikelen verlang ik ernaar om de deur uit te gaan. Frisse lucht opsnuiven, de wind door mijn haren voelen en mijn zorgen weg laten waaien. Vér weg. Als ik beneden in de gang aankom, zie ik mijn fiets al verleidelijk knipperen met haar koplamp. ‘Kom nou!’ seint ze. Ik moet lachen, vooruit dan maar. Het wordt fietsen in plaats van wandelen. Ik leg mijn tas met ‘belangrijke’ dingen – camera, telefoon, portemonnee, pas – onder een paar snelbinders en spring op de fiets.

Nazomer in Moerenburg
Klik op de foto voor een groter formaat.

Kon het maar altijd zomer zijnDe wereld ziet er mooier uit – al weet ik ook wel dat dat voornamelijk een illusie is. Mensen glimlachen, staan meer open, je hoeft geen jas aan, staat niet te bibberen bij een bushalte of te kleumen onder een deken in een huis met gebrekkige verwarming zoals hier. Fietsen en wandelen worden aanlokkelijke activiteiten in combinatie met een tonic of witte wijn met ijs op een zonnig terras. Onderweg genieten van Moerenburg, mijn favoriete groenplek.
Marjelle

Vijftig tinten groen

Nazomer in het Leijpark, Tilburg
Klik op de foto voor een groter formaat.

De zon straalt.
Bomen wuiven.
Gras steekt zijn voelsprieten uit.
Herfstbladeren knisperen onder m’n zolen.
Vijftig tinten groen in het Leijpark…
Marjelle

Gothic

Sloom hang ik achter de pc. De hitte van de afgelopen week heeft haar sporen achtergelaten, het noodgedwongen slapen op een bloedhete zolder was daarbij de druppel. Ik bedwing de neiging om helemaal niets te doen en besluit op de fiets te stappen. Goed voor vermoeide spieren en een dito hoofd. Buiten begint het gelukkig op te klaren, de zon piept tussen de wolken door. In plaats van naar Moerenburg te fietsen – m’n favoriete Tilburgse stukje groen – rij ik naar de Oude Warande, lieflijk sterrenbos vlak bij de universiteit. Mijn gedachten dwalen af… ooit werkte mijn vader daar als wetenschappelijk medewerker en ging ik weleens mee joggen in het bos met m’n moeder en een vriendin. Maar dat was toen.

Expositie Luster - Anne Wenzel
Klik op de foto voor een groter formaat (sculptuur Anne Wenzel).

Nu is er een expositie met diverse sculpturen van keramiek en klei. Van ‘monsterlijke waternimfen, kolkende toverputten tot kolossale ”gothic” damesbustes’ las ik gisteren in het Brabants Dagblad en mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt. Ik hou van de natuur, van beelden en van een combinatie van beide. Het sterrenbos ligt er mooi bij op deze zondagmiddag, af en toe passeert een wandelaar, rijden een paar fietsers voorbij of komt een hond net iets te enthousiast op me af. Dan daalt de rust weer neer. Ik tuur tussen de bomen naar sculpturen – ze hebben zich goed verstopt. Opeens zie ik een gothic hoofd door het groen heen schitteren, ik stap af, trek me niets aan van haar boze blikken en maak een foto. Voor wie ook zin heeft gekregen, de expositie is nog tot 30 oktober te zien in het bos.
Marjelle

Expositie Luster in Warandepark

Summer in the city…


100_1480-001Klik op de foto voor een groter formaat

Paard-en-wagen

Paard-en-wagen Moerenburg, Tilburg
Klik op de foto voor een groter formaat

Alaaf!

Nog even snel boodschappen doen, denk ik, en loop naar beneden waar m’n fiets al trouw op me staat te wachten. Als ik de deur opendoe, dreunt de carnavalsmuziek me tegemoet. Tilburg is ondergedompeld in carnavalssferen en iedereen mag het weten. Onderweg kom ik plukjes feestgangers tegen, sommigen uitgedost in de vreemdste creaties, bij anderen herinneren alleen een paar geschminkte vlaggetjes op het gezicht nog aan carnaval. Een enkeling kijkt duf door bloeddoorlopen ogen en ziet er nu al uit alsof zijn laatste uur geslagen heeft.

carnaval man
Het is pas zondag
, echte diehards gaan door tot dinsdag. In de supermarkt lopen de meeste mensen er onverkleed bij, net als ik in m’n doordeweekse kloffie. Er stroomt geen druppel Tilburgs bloed door m’n aderen, ik woon hier pas twee jaar en kijk met nuchtere ogen naar het fenomeen carnaval. Als ik kleumende carnavalsvierders voorbij zie komen moet ik onwillekeurig denken aan het Zomercarnaval in Rotterdam, stad waar ik heel lang gewoond heb. Zomerse temperaturen, swingende klanken en dito lijven, dat is meer míjn idee van carnaval vieren. Gelukkig valt er over smaak niet te twisten. 😉
Marjelle

Tilburg, typisch kruikenstad

Foto Pixabay

Als ik kon toveren…

Bijna een maand is het nu doodstil op m’n blog. Geen verhalen, geen overpeinzingen of foto’s. De afgelopen periode is er een van vallen en veel opstaan. De eerste woorden die in me opkomen zijn: pijn, dokters, deken tegen de kou, huizenjacht en oogmigraine. Dat laatste is een nieuw fenomeen dat z’n intrede heeft gedaan. M’n ogen – die ik zo hard nodig heb om de wereld te bezien en m’n freelance werk te doen – zijn overgevoelig geworden voor licht en schitteringen. Met name beeldschermwerken levert veel problemen op. Zo’n migraineaanval gaat gepaard met lichtflitsen, duizeligheid, misselijkheid en soms ook hoofdpijn. De eerste keer dat het beeld van de pc begon te golven en ik bewegende caleidoscopische figuren zag, was dan ook best angstaanjagend. Ik zwabberde door het huis, zocht onderweg af en toe steun tegen een muur en had geen flauw idee wat er aan de hand was. ‘Rustig blijven’, mantra-de ik. Ik heb al zoveel overleefd, dacht ik erachteraan.

Toverstokje

Aan de ene kant wilde ik niets liever dan alles opschrijven. ‘Het moet eruit’. Aan de andere kant verstarde ik bij het idee om erover uit te weiden. De benarde situatie waarin ik al een hele tijd zit, wordt er niet beter op ondanks al mijn inspanningen en wie zit er nou te wachten op verhalen daarover. Mensen willen success stories horen. Ze willen dat hun geloof in de maakbaarheid van de wereld intact blijft en papegaaien elkaar zonder enige kennis van zaken na: ‘Alles komt goed.’ Het is dan ook geen toeval dat termen als ‘toverstokje’ en ‘lucky break’ steeds vaker opduiken in m’n berichten en gesprekken. Ik zit dus in een bizarre spagaat. Uit deze ongezonde leefomgeving wegkomen lukt (nog) niet, omdat ik een weinigverdienende freelancer ben, die slechte woonsituatie heeft weer negatieve effecten op m’n gezondheid, wat weer zijn weerslag heeft op m’n inkomen et cetera. De cirkel is vicieus, je spreekt het bijna uit als vicious. 😉 Een parttime baan of een ander huis, één van beide kan al een wereld van verschil maken. Voor mij & mijn gezondheid.
Marjelle

Naakt in een doos!

Toen ik bij NOC NOC in Rotterdam aanschoof tijdens de koffietentjestour kwam het gesprek opeens op woonruimte. Ik vertelde dat ik acuut op zoek was naar een ander huis en er niet aan moest denken om nóg een winter onder de deken te bivakkeren. De etage waar ik woon heeft namelijk een gebrekkige verwarming en hangt verder van plakband aan elkaar. Patty, een van de aanwezigen, zei toen dat ze afgelopen jaar een oproep op Facebook had gezet met de tekst: ‘Leuke chick zoekt een huis in Rotterdam!’ Nou ben ik zeker leuk, maar m’n chickjaren liggen alweer een hele tijd achter me. De oproep had overigens succes, al binnen een week kreeg ze andere woonruimte aangeboden. Het deed me ook denken aan het verhaal van Jesse.
Op Baan zoekt Jesse
beschrijft deze 28-jarige in het kort haar zoektocht naar een baan. Al snel besluit ze tot actie over te gaan: slechts ‘gekleed’ in een kartonnen doos gaat ze in het centrum van Eindhoven de straat op. De actie trekt meteen de aandacht en levert veel reacties op. Ik ben het beeld van Jesse in die kartonnen doos nooit vergeten… Sowieso vind ik het mooi als mensen op een eigen en ludieke manier hun doel proberen te verwezenlijken. Ook dit verhaal heeft een happy end: inmiddels werkt Jesse als Junior Communication Officer. Nu zoek ik zelf én een ander huis én extra inkomsten in de vorm van meer opdrachtgevers en/of een parttime baan.

Redacteur, corrector, coach, interviewer, puzzelmaker, matchmaker, broodjessmeerder of koffiejuf, ik doe het allemaal met evenveel inzet. Sleutelwoorden zijn: correctie, redactie, taal, bloggen, puzzels, sociaal, accuraat, loyaal, zelfstandig, creatief. Freelance vanuit huis of reizen in een straal van 80 km rond Tilburg. Ook verkassen naar een andere stad is een optie. als het maar geen Almere of Beverwijk is Een combinatie van een chickoproep & doosactie is geen goed plan. Als je zoiets doet moet het wel bij je passen, bovendien hou ik niet van copycats. De vraag is dus: zal ik het van de daken schreeuwen, social media bekogelen, een makelaar of werkgever levenslang gratis puzzels aanbieden in plaats van taart of moet ik me gewoon in deze outfit hullen, verstand op nul en blik op oneindig…?
Marjelle

Foto Internet

Onder de pannen?

Nadat er een uitnodiging voor een groepsbezichtiging in m’n mailbox plofte –  het gaat om een nieuwbouwflat – besloot ik vanmiddag de buurt te verkennen. Sinds ik anderhalf jaar geleden door omstandigheden op een primitieve etage ben beland met gebrekkige verwarming en dito sanitair, droom ik van een huisje waar ik níet de koude wintermaanden onder een deken hoef te bivakkeren. Ik verlang naar iets wat ik na al die jaren van burenoverlast eindelijk mijn thuis kan noemen, de veilige basis die ik zo gemist heb. Ondanks het feit dat ik als slechtverdienende freelancer weinig kans maak op welk ander huis of stulpje dan ook, probeer ik de hoop en de moed niet op te geven. Nog niet…

Beer

De zon straalt en geeft de herfstbladeren een gouden randje. Het is koud, maar de blauwe lucht maakt veel goed. Ik ben benieuwd naar de flat die ik volgende week ga bekijken samen met een aantal andere kandidaten. Ik sta momenteel op nummer 3. Theoretisch lijkt er dus een kansje in te zitten, al vrees ik dat mijn afwijkende financiële situatie roet in het eten zal gooien zoals al zo vaak gebeurd is. Een schier eindeloze vicieuze cirkel… Inmiddels heb ik ook chronisch geïrriteerde slijmvliezen en is mijn gezondheid een stuk slechter sinds ik hier woon. Ik schud even alle nare gedachten van me af en concentreer me op de omgeving, museum de Pont komt voorbij, ik zie onderwijshotel de Rooi Pannen in de verte liggen.

Eerst sta ik voor de verkeerde flat – ik vond ‘m er al een beetje achenebbisj uitzien – ten slotte kom ik bij het goede flatgebouw aan. Er hangt een rustige, relaxte sfeer, de flat zelf ziet er mooi uit. Ik spreek een man aan op de parkeerplaats – hij woont er, is lovend en kan geen enkel minpuntje bedenken. Ook de ras-Tilburger bij het winkelcentrum is positief over de buurt. Ik besluit even een kop thee te gaan drinken in het onderwijshotel, waar jongens en meisjes in strakke zwarte pakken heel erg hun best doen. Ik blader afwezig door de Volkskrant en denk terug aan de flat. Ja, ik zou er graag willen wonen, besef ik. Het zou me zoveel stimulans geven en m’n gezondheid een boost. Zou er dan eindelijk die lucky break komen waar ik al zo lang op wacht?
Marjelle

Foto Witold Riedel